Polska Prezydencja COP 14 w 2009 roku

Prof. Maciej Nowicki, Minister Środowiska, pełni w 2009 r. funkcję Prezydenta 14. Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu. Został wybrany do jej sprawowania podczas rozpoczęcia poznańskiego szczytu, 1 grudnia 2008 roku, i pełni tę funkcję do czasu kolejnej konferencji w Kopenhadze  (COP 15, grudzień 2009 r.). Ministerstwo Środowiska było głównym organizatorem szczytu klimatycznego w Poznaniu.

Prezydent pozostaje bezstronnym moderatorem globalnej dyskusji, a jego wysiłki skupione są na wsparciu procesu toczonego pod parasolem ONZ na rzecz zmian klimatu. Prezydent Konferencji nie reprezentuje stanowiska swojego kraju. Działa na rzecz zbliżenia stanowisk Stron, czyli krajów, które podpisały Konwencję klimatyczną ONZ. Praca kierowanego przez niego gremium ma na celu doprecyzowanie i formułowanie zagadnień w postaci projektów decyzji, które są przedstawiane do przyjęcia na sesjach plenarnych.

W okresie pomiędzy sesjami Konferencji (pomiędzy COPami) zadaniem Prezydenta jest monitorowanie postępów w realizacji zadań przyjętych na najbliższy rok przez Konferencję Stron, czyli do kolejnej sesji.

Prezydent przewodniczy Biuru Konferencji Stron (Conference of the Parties – COP), organowi w skład którego wchodzą przedstawiciele grup regionalnych oraz szefowie organów pomocniczych: SBI i SBSTA. Zadaniem Biura jest nadzorowanie spraw organizacyjnych i merytorycznych Konferencji Stron oraz spotkań innych organów Konwencji, również w okresie pomiędzy kolejnymi sesjami Konferencji, w tym ocena postępów prac.

Okres pomiędzy COP 14 i COP 15 jest bardzo ważnym czasem dla negocjacji. Zgodnie z przyjętym w Poznaniu  podczas COP 14 planem działań, jest to kluczowy okres dla zbliżenia stanowisk krajów na temat nowych globalnych rozwiązań na rzecz powstrzymania zmian klimatu. Stron Konwencji. To warunek stworzenia i przyjęcia nowego porozumienia, które określi działania na rzecz ochrony klimatu po roku 2012, zastępując obecny Protokół z Kioto.

Głównym celem działań Prezydenta COP 14 w 2009 roku jest stworzenie podstaw do uzyskania konkretnych wyników podczas Konferencji COP 15 w Kopenhadze oraz działanie na rzecz zbliżenia stanowisk krajów na rzecz nowego globalnego porozumienia w sprawach zmian klimatu.

W tym celu Minister Nowicki, Prezydent COP 14 podejmuje szereg działań, wśród których są: m.in. kontynuacja nieformalnych konsultacji z partnerami w celu poznania stanowisk w kluczowych kwestiach, jak też innych spotkań na forum regionalnym i globalnym na szczeblu ministrów odpowiedzialnych za ochronę środowiska i zmiany klimatu.

Jedną z najważniejszych inicjatyw Ministra Nowickiego było zorganizowanie w siedzibie ONZ w Nowym Jorku pierwszego w historii organizowane przez Polskę nieformalnego spotkania ministrów. 14 maja 2009 r. na zaproszenie polskiego Ministra Środowiska - Prezydenta COP 14 Macieja Nowickiego zebrali się, reprezentujący 40 krajów, ministrowie oraz podsekretarze stanu resortów rolnictwa, środowiska, gospodarki przestrzennej i rozwoju. Tematem spotkania był problem adaptacji do zmian klimatu w odniesieniu do problemów bezpieczeństwa żywnościowego, degradacji terenu oraz skutków wylesiania.

Więcej w Aktualnościach: Minister Nowicki gospodarzem nieformalnego spotkania ministrów w Nowym Jorku

W skład działań pod parasolem polskiej prezydencji COP 14 wchodzą także: rozwijanie inicjatywy „Partnerstwo dla Klimatu” – edukacyjnej platformy na rzecz promocji zachowań proekologicznych oraz działania PR i reklamowe na rzecz przeciwdziałania skutkom zmian klimatu.

***

Urodzony 28 września 1941 roku w Warszawie.
Absolwent Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej (1964). Długoletni pracownik naukowy PAN (1964 – 1970) i Politechniki Warszawskiej (1970 – 1986). W 1972 roku uzyskał tytuł doktora, a w 1976 doktora habilitowanego z zakresu ochrony atmosfery. Profesor mianowany przez Prezydenta RP w 1992 roku.
W latach 1989 - 1991 pełnił funkcję Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, a w 1991 roku był Ministrem Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego.
Założyciel Fundacji EkoFundusz w 1992 roku i jej prezes do października  2007 roku.
W okresie 1994 – 1995 r. Wiceprzewodniczący Komisji ONZ ds. Zrównoważonego Rozwoju (UN Commission on Sustainable Development) w Nowym Jorku. W latach 1996-97 był doradcą Sekretarza Generalnego OECD w Paryżu. Członek Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk z siedzibą w Salzburgu, przedstawiciel Polski w Komisji Europejskiej (w Komitecie Ekonomiczno-Społecznym, w Komisji ds. Przemian w Przemyśle).
Wchodzi w skład  Komitetu Naukowego PAN „Człowiek i Środowisko” oraz  Państwowej Rady Ochrony Środowiska.
W 1996 roku laureat największej w Europie nagrody „Der Deutsche Umweltpreis” w ochronie środowiska za całokształt dokonań jako naukowiec, polityk i działacz ekologiczny. Pieniądze z tej nagrody (350 000 DM) przeznaczył na założenie fundacji, mającej na celu wspieranie rozwoju najlepszych absolwentów polskich uczelni w ochronie środowiska. W latach 1997-2007 wielomiesięczne stypendia zagraniczne, we współpracy z niemiecką fundacją Deutsche Bundesstiftung Umwelt (DBU), otrzymało ponad 160 osób.
Autor ponad 170 publikacji oraz 6 książek z zakresu ochrony środowiska i ekorozwoju. Uczestnik kilkuset konferencji krajowych i ponad stu konferencji zagranicznych, na których wygłaszał referaty.
Wielokrotnie nagradzany odznaczeniami państwowymi: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Wielkim Krzyżem Zasługi z Gwiazdą Republiki Federalnej Niemiec.
Bezpartyjny, żonaty, dwie córki. Zainteresowania: historia sztuki, architektura, muzyka, religia, turystyka i krajoznawstwo.